Landstede Basketbal

Sa zet stap van jochie naar man

Door Herman Nijman - 17 JANUARI 2005 - ZWOLLE - De lach is zijn handelsmerk. Het leven van Alexander Sa is dan wel getekend door afschuwelijke gebeurtenissen in zijn geboorteland Angola, hij laat het nauwelijks merken. In Zwolle is de jongen een man geworden, een topsporter van Landstede Basketbal. Sa was de hoofdrolspeler bij de zege tegen Omniworld.

Als Landstede-coach Herman van den Belt van een speler kan genieten, is het Sa wel. Hij vond de guard tegen Omniworld in een woord fantastisch. Was er ook een beetje trots op. Coach en speler hebben een aparte band, die teruggaat naar het eerste jaar van Sa in Zwolle, waarin de Afrikaanse vluchteling met de kadetten meteen landskampioen werd.

Dat Sa wat kon, was Van den Belt vlot duidelijk. Het ukkie - dat ben je als basketballer van 1.80 meter - had snelle beentjes en kon verdedigen als de beste. Maar o zo vaak moest Van den Belt zijn stem verheffen. Het ‘Alex, Alex’ vloog door de zaal als de spelverdeler weer eens fratsen uithaalde. Hij kon een dromer zijn. Te speels, of solistisch. De doorbraak leek oneindig ver weg. Sa had soms het gevoel dat hij gezocht werd door de coach. Terwijl het niet zo was. Van den Belt: ‘Hij moet zich zorgen maken als ik niet meer over hem praat.’

Het omslagpunt lag in de voorbereiding op dit seizoen. Ka’Ron Barnes arriveerde, als de nieuwe regisseur. Maar Sa kon de Amerikaan in de trainingen aan en won het vertrouwen van zijn coach. Barnes werd weggestuurd. Dit was het moment. Sa (22) mocht starten in wedstrijden. ‘Een heerlijk gevoel. Maar je weet ook meteen dat je het dan wel waar moet maken.’

Dat gebeurt. Sa’s dromen komen uit. Hij speelt meer dan twintig minuten per duel, in plaats van elf en zeventien minuten in de laatste jaren. En met zijn drives voegt de Angolees ook in aanvallend opzicht veel toe. De partij tegen hekkensluiter Omniworld is zijn beste van het seizoen. Sa haalt geen onnozele p’s op, staat 38 minuten op de vloer en verzamelt vijftien punten. In de laatste vijf duels zat hij vier keer in de dubbele cijfers, een teken van constantheid. Niet minder opvallend is het aantal verdedigende rebounds dat Sa plukt, negen in totaal.

‘Hij heeft het helemaal zelf gedaan’, zegt Van den Belt. ‘Hij maakt nog wel eens een fout maar speelt gewoon door, laat zich niet meer van de wijs brengen. Hij concentreert zich op de dingen waar hij goed in is. Sa heeft zich lang gedragen als een kleine jongen, hij was gevoelig voor mijn gemopper. Dat stadium is hij nu door.’

Het glansrijke optreden van Sa betekent niet dat Landstede de wedstrijd makkelijk wint. Het wordt veertig minuten zwoegen. Amusant is het gevecht, maar dan vooral door de fouten en gekke missers. De Zwollenaren, die na drie nederlagen op rij weer hard aan een zege toe zijn, krijgen dankzij de strakke defensie in het tweede kwart controle over de wedstrijd. In de laatste minuten wordt het toch nog nagels bijten, een gat van tien punten krimpt tot een marge van drie puntjes. Bloed vloeit er niet uit, de ploeg uit Almere prutst ook opzichtig op de vrije worplijn.

Met een lekker gevoel en de onlosmakelijk met hem verbonden gulle grijns denkt Sa aan de rest van de avond, het vreugdefeestje. Hij heeft nog steeds de status van vluchteling, met alle onzekerheden vandien. ‘Daar heb ik het heel moeilijk mee gehad. Nu niet meer, ik kan mij echt richten op het basketbal.’ Volgend seizoen komt daar een mbo-studie bij, richting sociaal-pedagogisch werk. Van den Belt ziet Sa’s ontwikkeling als een van de mooiste aspecten van zijn werk. ‘Met zijn achtergrond besef je dat wij zijn familie zijn. Hij is gedreven, hij is er altijd. Het is geen jongetje meer, maar een man.’

Landstede - Omniworld 76-69 (14-20 36-32 56-46). Scores: Stevenson 22 punten, Sa 15, Dorsey 12, Ungerer 10, Collins 8, Kamphuis 6, Wim van der Kamp 3.

Copyright de Stentor 2005 - alle rechten voorbehouden